دفعه اولی که با هوش مصنوعی چت کردم که مدت زیادی هم ازش نمیگذره یادمه اولین مکالماتم راجب گربه م زیتون بود که آیا همونقدر که من دلتنگشم اونم در حال حاضر روحش به من آگاهه؟ و در جوابم گفت من فقط یک هوش مصنوعی ام و راجب زندگی پس از مرگ اطلاعات علمی ندارم ولی برای اینکه روحیه ت عوض شه میتونم‌ با عکس گربه ت و عکس خودت تصویر سازی ای کنم که انگار کنارته و شاید برات آرام بخش باشه ولی نمیدونم‌ چرا چهره منو شبیه سمت شرق آسیا تصویر سازی کرد که هیچ شباهتی به من نداره:))
به هر حال تو اون‌لحظه واقعا حس خوبی بهم دست داد انگار که واقعا منو‌ زیتون تو کتاب خونه‌ ی مورد علاقه م که با ریسه های نوری و گیاه های تزئینی ترکیب شده، تو‌‌ بغل همیم

ولی زیتون کاش آگاه بودی چقدر دلم همیشه واست تنگه

خب دوباره از امشب میخوام برم سراغ تراپی مخصوص خودم سریال تراپی!

البته‌ سریال از نوع غمگین، نیاز دارم گریه کنم امیدوارم سریالی که انتخاب کردم انتظارمو بجا بیاره و واقعا غمگینو گریه دار باشه

+سریالی که مد نظر داشتم قسمت اولشو تا نصفه دیدم بوی زندگی میداد فکر کنم در ادامه قراره غمگین بشه فلذا یک فیلم سینمایی غمگین دانلود کردم برنامه ریزی امشبم‌به هم نریزه

فکر میکنم این فیلم سینمایی رو اکثرا کسایی میتونن باهاش ارتباط بگیرن که خلا و وجود خانواده رو از بچگی حس کردن و تاثیرش رو تا بزرگسالی به دوش کشیدن‌‌ تنهایی واقعی یک دختر رو خیلییی قشنگ نشون داد فقط حیف یه جاهایی دیالوگ ها واقعا خشک بود ولی چون یک زندگی واقعی به دور از امیدهای واهی و پوچ و همچنین نرسیدن ها رو به خوبی نشون داد از 10 بهش 8 میدم

#سینمایی جوزه

از فردا شب سریالی که از اول مد نظرم بود رو شروع میکنم**

چند سال پیش که تازه لیوان های حرارتی مد شده بود و خیلی ها هنوز نمیدونستن‌چیه و منم اتفاقی از یک آنلاین شاپ متوجه همچین چیزی شده بودم یدونه سفارش دادم،زمینه ش رو گفتم مشکی باشه و وقتی آبجوش رو میریختی داخلش طرحی که رو لیوان بود نمایان‌میشد وقتی به دستم رسید چقدر هم دوسش داشتم
این لیوان برا مدتی استفاده نشده گوشه اتاق من مونده بود تا خانم برادرم از برادرم پیش ما شکایت میکرد که چقدر منو بچه با کارهاش اذیت میشیم و اشک‌ تمساح میریخت، حالا منه احمق چکار کردم؟ فکر میکردم تو شرایط بدی هست و گفتم بزار این لیوان رو بدم‌ بهش تا کمی باعث خوشحالیش بشه یادمه وقتی خونمون بود داشت‌برای همه چایی میریخت من لیوانو دادم بهش گفتم داخل اینم چایی بریز اونم فکر کرده بود لیوان خودمه‌ بعد که چایی رو ریخت و طرح رو لیوان مشخص شد گفتم مبارکت باشه این برای توعه،خوشحالی کرد و منو بوسید

حالا‌‌‌ اون‌‌شب چه شبی بود؟شبی که مدت ها قبلش وقتی بابام مریض بود با همدستی برادرم‌جعل سند کرده بودن و اونو گذاشته بودن زیر سرشون که هر وقت بابام فوت کرد بقیه اعضای خانواده از دارایی پدرم‌سهمی نبرن
بهش که فکر میکنم میگم چطور بعد از این کارتون تا سال های سال تونستین بشینید سر سفره ی ما؟ چطور تونستین تو چشمامون نگاه کنید؟یا چطور تونستی بدون خجالت اون کادو رو از من‌قبول کنی و منو ببوسی
فکر میکردم مدت هاست با این موضوع کنار اومدم ولی همزمان که مینوشتم اشکام سُر خورد رو صورتم،حالا من دیگه چطور میتونم‌به آدما اعتماد کنم؟ دیگه چجوری میتونم دیدمو به دنیا و آدماش عوض کنم؟

تو‌ این چند‌ روز یک سریال تو سبک ملودرام،زندگی که‌ اندکی هم عاشقانه قاطیش داشت میدیدم خب قطعا برا یک سریال 12 قسمتی نمیشه فقط بستنی خورد**
با توجه به نظرات دیگران که گفته بودن برای کسانی که خودشونو گم کردن میتونه سریال‌ امید بخشی باشه تصمیم گرفتم این سریالو شروع کنم
دوسش داشتم و از 10 بهش امتیاز‌ 7 میدم چون به حالو هوام میخورد،اما سوال اصلی اینجاست آیا برای من امید بخش بود؟خیر، فقط حین دیدن سریال ازش لذت بردم چون در نهایت همین سریال هم نشون داد یک روزی یکجایی از زندگیت یکی باید دستتو بگیره بلندت کنه،عضوی از خانواده، دوست خوب، عشق،یه آدم غریبه که تصمیم میگیره با توجه به مهارتت بهت شغل خوبی بده و... در کل انسان وقتی تو دوست نداشته شدن مطلقه و تو این وضعیت حتی اطرافیان ازش توقع و قبول مسئولیت بیجا دارن، امید داشتن تو زندگی خیلی براش سخت میشه

اما‌ مهم‌ اینه از دیدن سریال لذت بردم

#سریال تابستان درخشان

به این نتیجه رسیدم آدم فقط باید بنویسه حالا هرجا که شده تو وبلاگ، نوت گوشی، حتی دفترکاغذی با قلم و خودکار، فقط باید بنویسه و حسشو تو نوشتن بیان کنه.

شاید کسی پیدا بشه تو رو درکت کنه و با زخمات بغلت کنه ولی تعدادش میتونه خیلی معدود باشه و هنوزم تاکید دارم‌شاید پیدا بشه شایدم نشه.

هیچ کسی نیست متوجه باشه چقدر بهت سخت گذشته چقدر تو فروپاشی روانی بودی و هستی و چه اتفاقاتی رو از سرگذروندی که خیلی ها دست جمعی هم‌ نمیتونن اون اتفاقات رو پشت سر بزارن اما تو به تنهایی زنده از اون اتفاقات بیرون اومدی
دیگه هیچ وقت‌‌ اجازه نمیدم کسی حسم،سختی هام و چیزایی که از سرگذروندم رو کوچیک بشماره
مینویسم‌ شده بیشتر از قبل ولی دیگه برا کسی دردو دل نمیکنم

یکی از پسر خاله های من که یک شهری دور از ما زندگی میکنن مدتی پیش ازدواج کرد،گذشت‌بعده دو ماه خانواده خالم به همراه عروس خانمش اومدن شهر ما و تمام فامیل مادری تصمیم گرفتن عروس دوماد رو پاگشا کنن و طبیعتا اولین مهمونی خونه پدر بزرگم برگزار میشد که اخر هفته برای وعده ناهار بود.

من یادمه شب قبلش تا هفت غروب سرکار بودم و از لحاظ روحی اصلا حال مساعدی نداشتمو بعده مدت ها تصمیم گرفتم سرشب یک قرص خواب بخورم و بخوابم و اون زمان قرص خواب برای من تاثیر خوبی داشت و فکر کنم ده ساعتی رو قشنگ خوابیدم دیگه تا بلند شدم صبحانه خوردم و حاضر شدم و رسیدم خونه پدر بزرگم ساعت یک ربع به دوازده بود و من با این تصور که خانواده بعده مدتی دور هم‌ جمع شدیم مهمونی هم که مناسبت خاصی داره و حسابی قراره خوش بگذره.

در که باز شد کلا خورد تو ذوق و تصوراتم چرا؟یکی از خاله های من که مسن هست و بنا به دلایلی هنوز با پدر بزرگم‌ زندگی میکنه و میزبان‌ حساب میشد وقتی دیدمش با خنده رفتم‌ سمتش تا بهش دست و سلام بدم زیر لبی یه سلامی بهم کرد حتی‌بهم نگاه هم نکرد و روونه آشپزخونه شد،اونم دقیقا پیش کی این حرکتو زد؟دختر خالم که خواهر داماد بود و سنش از من کمتره ولی ماشالله دو برابر من هیکل داره گوشی به دست تو پذیرایی بیکار نشسته بود!!!

حالا چرا این‌رفتار رو کرد توقع داشته از نه صبح برم کمک!!!من چرا خیلی ناراحت شدم چون از دختر خالم که از شب قبل اونجا بوده همچین توقعی نداشته و مورد اصلی ناراحتیم این بود به عنوان میزبان چه حقی داشت با مهمونی که خودش دعوت کرده این رفتار رو بکنه؟

حالا تنها هم نبوده و دو تا دیگه از خاله هام از صبح کمک حالش بودن،من‌به خاطر مناسبت مهمونی چیزی نگفتم و فقط بعده ناهار سریع برگشتم،حالا جالب اینه در حالت عادی این‌خاله م با من میونه خوبی نداره چون حس میکنم مستقل بودن من منفعل بودن خودشو بهش یادآوری میکنه و این کاراش هم دفعه اول نبود قطعا اگه این برخورد رو نمیکرد تو چیندن سفره یا خشک کردن ظرف کمک میکردم

حالا فردا باز همون خاله م با عروسش میخوان بیان و دوباره یه مهمونی قراره خونه پدر بزرگم برگزار شه ولی من نمیرم و میخوام بگم از قبل یه مهمونی دوستانه دعوت شدم و واقعا هم خیلی اوقات افراد با‌‌ نسبت دورتر ارزششون از اینا میتونه برام بالا تر باشه حتی تنهایی هام‌‌ هم‌خیلی ارزشش از تک تک شما بیشتره:)

و اینو هم ضمیمه کنم حالم از تک تک خاله هام به هم میخوره هر کدومشون به نوعی یجایی به من لطمه زدن فقط چون از نظرشون سرکش هستم

بخوام مرگ رو وصف کنم میگم سه سال پیش یکی از روزهای پاییزی بود،از اون روز من دیگه زندگی نکردم انگار از اون روز زندگی وایستاد اما فقط برای من
حتی قبله بدنیا اومدنِ من خورشید طلوع و غروب میکرد و بعده بدنیا اومدن من هم دنیا هیچ تغییری نکرد خورشید همچنان طلوع و غروب میکرد ولی من از بِدو تولد مثه یه فرد یتیم بودم
با بزرگتر شدن سنم فکر میکردم دنیا هم تغییر میکنه،راه ها و مقصد هایی مشخص میکردم که با تمام دویدن ها و تلاش‌هام تو رویاهام مطمئن‌بودم بهشون میرسم اما تو واقعیت، انتهای‌‌ همه مقصد ها،من به تنهایی جلوی یک در بسته وایستاده بودم
تنها‌‌ تنها‌‌ تنها،همیشه‌‌ تنها
کاش یکی از درها بالاخره باز میشد احتمالا من زنده میموندم