بعضی وقت ها با خودم فکر میکنم دلیل شکست های پشت سر هم من،بخشیش رو هم به شانس ربط بدیم اما یه بخش غیرقابل انکارش این هست که شاید من باید خانواده ای که توش بدنیا اومدم و بزرگ شدم رو در نظر میگرفتم،شاید نباید انقدر رو خودم حساب باز میکردم که به تنهایی میتونم سطح زندگیمو چند درجه بالا ببرم،شاید باید واقع نگر تر بودم،شاید باید آسون تر میگرفتم،اصلا شاید همون ده سال پیش تسلیم‌میشدم بعدش اتفاقات بهتری میوفتاد

البته همه ی این حرفا در حد اما و شاید هست ولی مسئله مهم اینه من همیشه روی خودم خیلی حساب باز کرده بودم اما خودم برای خودم هیچ وقت کافی نبودم.