به این فکر میکنم هر چقدر محتاط باشیم هر چقدر تظاهر کنیم بازم چشم ها و حتی کلام آدم ها دروغ نمیگن و قطعا آدمی که با من مراوده داشته باشه فکر میکنه کمی مشکلات روحی دارم یا افسرده ام
اگه ما آدما مجبور نبودیم به خیلی چیزها تظاهر کنیم شاید انقدر حالمون بد نمیشد
مثلا کاش میشد منی که افسردگی مزمن دارم تو فروپاشی روانی دستو پنجه میزنم مجبور نباشم انرژی بزارم برای تظاهر

اگه امکانش بود میگفتم که شرایط مالیم در حال حاضر انقدر بده که با فقیری که تو خیابونه فرقی ندارم فقط دارم بزور همه چیو هندل میکنم

مثلا بگم حسابش از دستم در رفته چندبار این چند وقت به خودکشی فکر کردم با من بد رفتار نکنید

اما قسمت بدش اینجاست اگه همه اینا رو هم‌بگم‌یه عده خوشحال میشن یه عده هم سرزنش میکنن

خیلی دوست دارم کلا بزارم برم‌‌‌ یه جای دورتر
اونجا اگه ناراحت باشم میتونم لب جوب بشینم گریه کنم، اگه هم خوشحال بودم باز همون لب جوب میتونم‌بشینم و خوشحالیمو کنم
از کجا معلوم؟ با این دوری، بعده یه مدت شاید دیگه انقدر حالم بد نبود